شهادت امام موسی کاظم علیه السلام


بخشندگی امام

حضرت کاظم علیه السّلام به تمام معنای کلمه تجلی گاه بخشش و در کرم و نیکی ضرب المثل بود. بینوایاان و محرومان به او پناه می بردند تا از کابوس فقر و دوزخ بینوایی نجاتشان دهد. مورخان متفقاً گفته اند که او هر آن چه داشت، بدون چشمداشتِ پاداش یا سپاس گویی در راه خدا به آنان داد. او آن چه به مستمندان می داد، مخفیانه و به طور ناشناس بود تا مبادا ذلّت خواهش را در چهره ی درخواست کننده ببیند.

به همین جهت در تاریکی شب سراغ مستمندان و طبقه ی محروم می رفت و بدون این که آن نیازمند بداند این دَهِش از کیست و از کجا می آید، مورد عنایت امام علیه السّلام قرار می گرفتند و حضرت از کمک و نیکی خود بهره مندشان می کرد و کیسه هایی حاوی 240 دینار به آنان می داد. این کیسه ها در زیادی و گرانی ضرب المثل بودند. خاندان حضرت می گفتند: شگفت انگیز است کسی که از کیسه های حاوی دینار موسی برخوردار شود و از کمبود و فقر شکایت کند.

عنایت سرشار امام به جایی رسیده بود که اگر می شنید کسی نسبت به حضرتش جفا و ستم می کند، کیسه ای حاوی هزار دینار برای او می فرستاد. بخشش پنهانی حضرت آن چنان بود که زندگی فقیران مدینه را تأمین می کرد و آنان در سایه ی عطای حضرت متنعّم بودند.